Når barnet ikkje vil på skulen
At barnet ikkje orkar skulen, er ikkje trass — det er eit signal som skal takast på alvor. Samtidig skal du sleppe å frykte bekymringsmeldingar fordi du vernar barnet ditt. Slik gjer du det ryddig.
Skulevegring er ein vanleg og naturleg konsekvens av mobbing. I Noreg har vi undervisningsplikt, ikkje skuleplikt. Dersom barnet blir halde heime utan å få oppfylt undervisningsplikta si, kan det bli brukt mot familien, til dømes ved at skulen sender bekymringsmelding til Barnevernet.
Skal ein då alltid tvinge barnet på skulen? Svaret er nei. Barn som blir utsette for mobbing kan vere i alvorleg helsefare, og opplevinga til barnet må takast på alvor. Barnet kan få undervisning utan å vere på skulen, deretter må ein jobbe for ei god og rask tilbakeføring til ein skule.
Få sjukmelding
Dersom barnet blir halde heime og ikkje får undervisning, tilrår vi å kontakte fastlegen for å få ei “sjukmelding” som dokumenterer at barnet er heime på grunn av eit helsefarleg skulemiljø. Det kan vere vald, truslar, einsemd eller andre problem med klassemiljøet.
Å involvere fastlegen er generelt positivt når barn blir utsette for mobbing, vi kjenner til mange saker der legen har blitt ein god medspelar for å tryggje barnet.
Samarbeid med skulen om undervisning og tilbakeføring
Når det er klart at barnet ikkje vil - eller bør - på skulen, er det viktig å kommunisere med skulen for å få heimeundervisning. Lærarar kan kome heim til barnet.
Få deretter til eit samarbeid om ei gradvis tilbakeføring til klassesituasjonen.
Tilbakeføring føreset sjølvsagt at skulen har løyst miljøproblema som forårsaka skulevegringa.
Tiltak ved mildare skulevegring
Ved mildare skulevegring kan ein vurdere desse råda:
-
Løys krenkingane barnet har vore utsett for. Dersom det til dømes er mobbing på skulebussen, kan ein organisere vakthald, ulike reisetider, vaksenfølgje, at ein hentar barnet sjølv og/eller separat skyss. Ved vald og truslar kan skulen setje eige personell til å følgje utagerande elevar og på den måten skjerme barnet. Ein kan krevje å få elevar som mobbar flytta. Dette er berre døme, det er skulen som har ansvaret for å finne eigna verkemiddel for å tryggje barnet.
-
Som føresett kan du vere med på skulen i ein avgrensa periode for å tryggje barnet. Avtal dette med skulen. Dersom du ser krenkjande åtferd, varslar du dei skuletilsette slik at dei kan gripe inn.
-
Ein vaksen, som foreldre eller besteforeldre, kan vere ein sikkerheitsventil ved at dei er tilgjengelege og kan hente barnet på kort varsel. Avtal med barnet at han eller ho kan ringje når som helst, av kva grunn som helst, og vil bli henta med det same.
-
Lat barnet ta med mobiltelefonen sin til skulen.
-
Send melding til skulen om at barnet tek med mobiltelefonen sin og skal ha han tilgjengeleg for å kunne ringje etter hjelp. Forklar mobbesituasjonen og skulevegringa, og korleis telefonen skal vere eit sikkerheitsnett slik at barnet raskt kan kome seg ut av ein situasjon som blir opplevd som truande. Målet er å tryggje barnet, og at barnet kjem tilbake til skulen for å få oppfylt undervisningsplikta si.
-
Be om at skulen ikkje tek telefonen frå barnet dersom det skulle vere problem med bruken, men at dei tek opp eventuelle problem med dei føresette.
-
Avtal mobilbruken med barnet. Telefonen kan setjast på lydlaus i timane slik at han ikkje forstyrrar undervisninga. Dersom andre barn ikkje kan bruke mobiltelefonane sine på skulen, er det viktig at barnet ikkje bruker telefonen til noko som ikkje er tillate for andre. Telefonen er med for å kunne få rask hjelp.
-
Dersom barnet ringjer utan at det er ein situasjon vaksne ser på som kritisk, kan det vere lurt å ikkje kritisere barnet. Frykta kan ofte sitje igjen etter at krenkingar har avteke eller stoppa. Når barnet kjenner at hjelpa berre er eit tastetrykk unna, kan ho eller han få den tryggleiken som trengst til å ta opp att skulegangen sin.